+ Etyka i regulacje

OpenAI i Meta ostrzegają przed deepfake’ami. Nawet eksperci mają problem z wykrywaniem fałszywych nagrań

OpenAI i Meta DeepFake

Przedstawiciele OpenAI i Meta ostrzegli 15 października 2026 roku amerykański panel sądowy, że nagrania audio i wideo generowane przez sztuczną inteligencję stają się coraz trudniejsze do odróżnienia od autentycznych materiałów

Przedstawiciele OpenAI i Meta ostrzegli 15 października 2026 roku amerykański panel sądowy, że nagrania audio i wideo generowane przez sztuczną inteligencję stają się coraz trudniejsze do odróżnienia od autentycznych materiałów. Podczas spotkania w Bostonie eksperci wskazali na ograniczenia technologii wykrywania deepfake’ów i brak uniwersalnego systemu weryfikacji ich autentyczności. Sędziowie podkreślili jednak, że liczba zgłoszonych przypadków kwestionowania dowodów z powodu podejrzenia deepfake’a pozostaje niewielka, dlatego zmiany przepisów wymagają dalszej analizy.

Co dokładnie się wydarzyło?

15 października 2026 roku przedstawiciele OpenAI i Meta wzięli udział w spotkaniu amerykańskiego Komitetu Doradczego ds. Reguł Dowodowych (Advisory Committee on Evidence Rules), działającego w ramach systemu sądownictwa federalnego USA.

Tematem dyskusji była rosnąca możliwość wykorzystywania materiałów wygenerowanych przez AI jako fałszywych dowodów w postępowaniach sądowych.

Według relacji Reutersa przedstawiciele firm technologicznych wskazali, że rozwój modeli generatywnych sprawia, iż tworzenie realistycznych zdjęć, nagrań głosowych i filmów jest coraz łatwiejsze.

Jednocześnie wykrywanie manipulacji staje się trudniejsze zarówno dla ludzi, jak i narzędzi informatycznych.

Shira Anderson, przedstawicielka OpenAI zajmująca się polityką firmy, ostrzegła, że możliwości generowania realistycznych obrazów stale się poprawiają i w przyszłości ich automatyczne rozpoznawanie może być jeszcze większym wyzwaniem.

Z kolei Devin Norder, dyrektor ds. zarządzania produktami w Meta, wskazał, że materiały generowane przez najbardziej zaawansowane modele AI osiągnęły poziom realizmu utrudniający ich rozpoznawanie przez człowieka.

Eksperci zwrócili również uwagę na malejące koszty i czas tworzenia takich materiałów.

Spotkanie nie zakończyło się przyjęciem nowych przepisów. Powołano natomiast podkomitet, który ma dalej analizować problem autentyczności dowodów w erze generatywnej AI.

Dlaczego deepfake’i stają się coraz trudniejsze do wykrycia?

Deepfake to materiał dźwiękowy, wizualny lub audiowizualny, w którym technologia AI została wykorzystana do stworzenia albo zmodyfikowania treści w sposób mogący sprawiać wrażenie autentycznego zapisu rzeczywistości.

Może to być nagranie głosu imitujące konkretną osobę, film przedstawiający wypowiedź, która nigdy nie padła, albo realistyczny obraz nieistniejącego wydarzenia.

Rozwój generatywnej sztucznej inteligencji pozwala tworzyć coraz bardziej przekonujące materiały.

Wcześniejsze deepfake’i często można było rozpoznać na podstawie widocznych błędów, takich jak nienaturalne ruchy twarzy, problemy z synchronizacją ust czy niespójne oświetlenie.

Nowsze systemy potrafią ograniczać wiele takich niedoskonałości.

To oznacza, że intuicyjna ocena materiału, oparta wyłącznie na jego wyglądzie lub brzmieniu, staje się coraz mniej wiarygodna.

Problem dotyczy również automatycznych detektorów, które analizują obrazy i dźwięki w poszukiwaniu śladów generowania przez AI.

Skuteczność takich narzędzi może różnić się w zależności od modelu wykorzystanego do stworzenia materiału, jego jakości i późniejszych modyfikacji.

Nie istnieje obecnie jedno narzędzie zdolne do niezawodnego rozpoznawania wszystkich rodzajów treści generowanych przez AI.

OpenAI ostrzega: obecne metody oznaczania treści AI nie wystarczą

Jednym z najważniejszych zagadnień poruszonych podczas spotkania było znakowanie materiałów generowanych przez sztuczną inteligencję.

W branży rozwijane są między innymi cyfrowe znaki wodne, informacje o pochodzeniu plików i metadane pozwalające dokumentować sposób powstania treści.

Takie rozwiązania mają ułatwiać identyfikowanie materiałów wygenerowanych lub zmodyfikowanych przez AI.

Problem polega jednak na tym, że poszczególne firmy korzystają z różnych technologii i mechanizmów weryfikacji.

Shira Anderson z OpenAI zwróciła uwagę, że brak jednego, powszechnie stosowanego systemu utrudnia wiarygodną ocenę pochodzenia treści.

Nawet rozwój zaawansowanych metod znakowania nie musi zapewnić stuprocentowej skuteczności.

Dlaczego cyfrowy znak wodny nie rozwiązuje całego problemu?

Cyfrowe znakowanie może pomagać w rozpoznawaniu określonych materiałów generowanych przez AI, ale jego działanie zależy od zastosowanej technologii.

Przykładowo Google rozwija SynthID, system służący do oznaczania treści tworzonych przy użyciu wybranych narzędzi AI firmy.

Innym podejściem jest standard C2PA, umożliwiający dokumentowanie pochodzenia i historii zmian plików.

Rozwiązania te mogą wspierać ocenę wiarygodności treści, ale nie zapewniają automatycznej identyfikacji każdego fałszywego materiału.

Warto pamiętać o ważnym rozróżnieniu:

  • Znak wodny AI może wskazywać, że materiał powstał przy użyciu określonego systemu.
  • Informacje o pochodzeniu mogą pomagać w ustaleniu historii utworzenia i edycji pliku.
  • Detektor deepfake’ów próbuje rozpoznać oznaki syntetycznego lub zmanipulowanego materiału.

Brak wykrytego znaku wodnego nie dowodzi, że plik jest autentyczny. Również obecność informacji o pochodzeniu nie gwarantuje prawdziwości wszystkich przedstawionych w nim twierdzeń.

Dlatego weryfikacja informacji wymaga często połączenia kilku metod.

Czy deepfake’i są już poważnym problemem w amerykańskich sądach?

Podczas spotkania przedstawiciele sądownictwa wskazali, że rzeczywista skala problemu pozostaje na razie ograniczona w porównaniu z przewidywanymi zagrożeniami.

Według badania przeprowadzonego przez Federal Judicial Center spośród 931 sędziów, którzy odpowiedzieli na ankietę, 15 zetknęło się ze sprawą, w której jedna ze stron kwestionowała dowód, sugerując, że może on być deepfake’iem.

Stanowi to około 1,6% respondentów.

Wynik nie oznacza jednak, że w tych przypadkach potwierdzono fałszerstwo dowodu ani że przedstawione dane opisują wszystkie takie sytuacje w amerykańskim sądownictwie.

Jesse Furman, sędzia federalny z Nowego Jorku i przewodniczący komitetu, wskazał, że mimo licznych ostrzeżeń dotyczących przyszłych zagrożeń liczba odnotowanych problemów pozostaje na razie niewielka.

Podobne stanowisko przedstawiła sędzia Valerie Caproni.

Jej zdaniem istniejące przepisy zakazują już przedstawiania sfałszowanych dowodów, dlatego wprowadzanie odrębnych regulacji dotyczących AI wymaga starannej oceny.

Nie oznacza to bagatelizowania ryzyka.

Sędziowie rozważają, czy obecne mechanizmy weryfikacji autentyczności pozostaną wystarczające wraz z dalszym rozwojem generatywnej sztucznej inteligencji.

Czy amerykańskie sądy wprowadzą nowe przepisy dotyczące dowodów AI?

Amerykański Komitet Doradczy ds. Reguł Dowodowych analizuje problem deepfake’ów od 2023 roku.

Jedną z rozważanych możliwości jest zmiana zasad dotyczących potwierdzania autentyczności materiałów przedstawianych w sądzie.

Dyskusja koncentruje się między innymi na sytuacjach, w których jedna ze stron twierdzi, że przedstawiony film, obraz lub nagranie dźwiękowe zostały wygenerowane przez AI.

Nowe zasady mogłyby określać, jakie dowody należy przedstawić, aby skutecznie zakwestionować materiał i w jaki sposób druga strona powinna wykazać jego autentyczność.

Na obecnym etapie nie przyjęto jednak ostatecznych zmian.

Podczas spotkania w Bostonie powołano podkomitet, który ma kontynuować analizę zagadnienia.

Warto również podkreślić, że prace te dotyczą zasad wykorzystywania dowodów przed amerykańskimi sądami federalnymi. Nie oznaczają wprowadzenia ogólnych regulacji dotyczących publikowania treści AI w internecie.

Co problem deepfake’ów oznacza dla mediów i komunikacji marek?

Choć dyskusja OpenAI i Meta dotyczyła przede wszystkim postępowań sądowych, problem autentyczności materiałów ma znacznie szersze znaczenie.

Realistyczne filmy, obrazy i nagrania dźwiękowe mogą być wykorzystywane nie tylko jako fałszywe dowody, ale również do manipulowania opinią publiczną, podszywania się pod inne osoby czy rozpowszechniania nieprawdziwych informacji.

Z perspektywy wydawców internetowych i marek rośnie znaczenie trzech obszarów.

1. Weryfikacja źródeł staje się coraz ważniejsza

Sam fakt, że nagranie wygląda wiarygodnie, przestaje być wystarczającą podstawą do uznania go za autentyczne.

Przed publikacją materiałów przedstawiających istotne wydarzenia lub wypowiedzi konkretnych osób warto sprawdzać ich pochodzenie, kontekst i możliwość potwierdzenia w niezależnych źródłach.

2. Firmy potrzebują zasad wykorzystywania treści AI

Generowanie materiałów reklamowych, głosów lektorskich czy realistycznych wizerunków z wykorzystaniem AI może zwiększać możliwości produkcji kreatywnej.

Jednocześnie wymaga odpowiedzialnego podejścia do praw do wizerunku, wykorzystywania cudzej tożsamości i przejrzystości komunikacji.

Istotne jest także rozróżnienie materiałów celowo stylizowanych lub fikcyjnych od treści, które mogą wprowadzać odbiorcę w błąd co do autentyczności przedstawionych zdarzeń.

3. Autentyczność może zyskiwać znaczenie w budowaniu zaufania

Wraz ze wzrostem liczby syntetycznych materiałów coraz ważniejsze mogą stawać się transparentne procesy tworzenia treści.

Dla marek oznacza to potrzebę dokumentowania źródeł, zarządzania materiałami kreatywnymi i określania zasad stosowania AI w komunikacji.

Sama technologia generatywna nie stanowi problemu. Kluczowe znaczenie ma sposób jej wykorzystania oraz to, czy odbiorca jest wprowadzany w błąd.

Jak sprawdzać, czy nagranie jest deepfake’iem?

Nie istnieje jedna metoda zapewniająca pewną identyfikację fałszywych materiałów.

Można jednak ograniczać ryzyko błędnej oceny, łącząc kilka sposobów weryfikacji.

W przypadku podejrzanego nagrania warto:

  • sprawdzić, kto opublikował materiał i gdzie pojawił się po raz pierwszy,
  • poszukać potwierdzenia przedstawionego wydarzenia w niezależnych źródłach,
  • zweryfikować dostępne informacje o pochodzeniu pliku,
  • sprawdzić, czy materiał został oznaczony jako wygenerowany lub zmodyfikowany przez AI,
  • potraktować wyniki automatycznych detektorów jako wskazówkę, a nie ostateczny dowód.

Szczególnej ostrożności wymagają materiały, które mają skłonić odbiorcę do natychmiastowego działania, przekazania danych lub podjęcia decyzji finansowej.

W takich przypadkach niezależne potwierdzenie informacji może mieć większą wartość niż sama analiza obrazu lub dźwięku.

Co dalej?

Amerykański podkomitet będzie kontynuował prace nad zasadami oceny autentyczności dowodów w postępowaniach sądowych.

Równolegle firmy technologiczne rozwijają metody znakowania i weryfikowania treści syntetycznych.

Najważniejsze pytanie dotyczy tego, czy branży uda się wypracować rozwiązania umożliwiające szeroką, interoperacyjną weryfikację pochodzenia materiałów.

Ostrzeżenia OpenAI i Meta pokazują, że rozwój generatywnej sztucznej inteligencji wymaga również rozwoju metod potwierdzania autentyczności informacji.

W świecie coraz bardziej realistycznych materiałów syntetycznych umiejętność weryfikowania źródeł i dokumentowania pochodzenia treści może stać się jednym z najważniejszych elementów bezpieczeństwa cyfrowego.

Źródła do artykułu

  1. Reuters, 15.10.2026 – OpenAI, Meta caution US judiciary about risk of deepfake evidence. Główne doniesienie ze spotkania.
  2. United States Courts – Advisory Committee on Evidence Rules. Oficjalne materiały i dokumenty komitetu.
  3. Google – SynthID Detector: Identify content made with Google’s AI tools. Kontekst technologii znakowania.
  4. Coalition for Content Provenance and Authenticity (C2PA). Informacje o standardzie dokumentowania pochodzenia materiałów.